Dinsdag 17 juni

 

Ponferrada - Villafranca del Bierzo

26 km.

 

 

 

Dag 25

 

 

 

 

 

 


   

Een kamertje voor snurkers

 

Na een eigengemaakt ontbijt gaan Bob en ik richting Villafranca del Bierzo. Het duurt vandaag een hele tijd voordat we Ponferrada uit kunnen komen. De buitenwijken van de stad zelf gaan nog wel, maar daarna volgt een naargeestig stuk door bergen mijnafval en rommelige industrie. Naarmate de bebouwing dunner wordt, wordt ook het landschap weer aantrekkelijker. De Bierzo is duidelijk een belangrijke fruit- en groentetuin voor Spanje. We zien vooral veel kersenboomgaarden Naarmate we verder lopen neemt het aantal wijngaarden weer gestaag toe. In Campoyarana, het laatste dorp van het stadsgewest, stoppen we voor een bak koffie, waarbij ook Carole en Asta aanschuiven, die op korte afstand achter ons lopen. Ging ik de afgelopen dagen als een trein, vandaag heb ik duidelijk mijn dag niet. Ik heb veel last van de onderkant van mijn rechtervoet en het kost me moeite de anderen bij te houden. Halverwege de etappe ben ik weer hard aan een pauze toe. Bij de refugio van Cacabelos houden we even halt en ik stel de anderen voor om vast vooruit te lopen, en af te spreken in Villafranca, maar die willen daar niet van horen en ze blijven toch bij mij in de buurt, voor geval er echt wat misgaat. Zo blijven we toch bij elkaar al hang ik bij elke klim (het aantal hellingen neemt na Cacabelos weer gestaag toe) aan het elastiek.

 

 

Villafranca del Bierzo

 

Met name vlak voor Villafranca moeten we nog even flik klimmen voordat het bergstadje aan onze voeten ligt. Meteen al loop je langs de gemeentelijke refugio, maar wij lopen een paar honderd meter verder naar de particuliere refugio, de oudste van de twee en met de meeste sfeer. Het is er op dit moment een rommeltje, want men is bezig met een grootscheepse verbouwing, maar desondanks is het er wel heel gezellig. Deze keer worden we verwelkomd met vrij kersen eten, die in deze omgeving op grote schaal worden geteeld. Langs een gammel trapje bereik je twee slaapzalen. De onderste is bestemd voor vijftig plussers en de bovenste voor de jongelui. Ik ben zo vrij me vandaag maar tot de ouwe heren te rekenen, want de onderste zaal heeft veel meer ruimte. Dat wil niet zeggen dat alle stapelbedden even toegankelijk zijn. Er is zelfs een bed van drie verdiepingen, waarvan de bovenste zo hoog is, dat die volgens mijn bovenbuurman bedoeld is voor brandweerlieden. Uniek is hier het aparte kamertje voor snurkers. Villafranca is voor mij een liefde op het eerste gezicht. Direct al achter de refugio ligt de onopvallende romaanse kerk van Sint Jacobus. Wel opvallend is het mooiste portaal van de kerk aan de noordkant. Dit portaal heeft een belangrijke rol gespeeld in de geschiedenis van de camino. Pelgrims die aan het eind van hun krachten waren, of zelfs stervende, waardoor ze onmogelijk Santiago konden halen, konden hier volledige kwijtschelding van schulden, straf of gelofte krijgen, die even zwaar woog als wanneer ze Santiago wel hadden gehaald. Dat Villafranca een belangrijk pelgrimsoord was, blijkt ook uit de vele kerken in dit stadje. Op weg naar het centrum, waar je via steile straatjes naar beneden naar toe moet, valt ook nog een vervallen kasteel te bewonderen. Aan de architectuur van de glazen gevels aan de huizen kun je merken dat Galicië niet ver meer is. De nauwe straatjes van de stad blijken toegang te geven tot een groot en gezellig plein. De terrasjes zijn druk bevolkt, maar als je de pelgrims wegdenkt, blijft er bijna niemand over. Het terras waar we neerstrijken blijkt ook paella's te serveren. Een welkome afwisseling na de soms toch wat eentonige pelgrimsmenu's. In het plaatselijke internetcafé blijken alle computers bezet te zijn door jongelui die spelletjes zitten te doen. De anderen willen per se een mail naar huis sturen en wachten geduldig in de rij, maar ik heb gisteren in Ponferrada ook al een mail gestuurd en geef er de voorkeur aan de stem van Annet in levende lijve te horen.

 

 

Villafranca, het portaal van de vergiffenis

 

Omdat morgen, naar verluid, de zwaarste etappe van de hele camino wacht lig ik er vandaag vroeg in. Slapen zit er niet meteen in, want buiten is de hospitalero bezig met het bereiden van een soort toverdrank, op basis van fruit, koffiebonen en brandewijn, en daarbij wordt veel gepraat en gelachen, maar om elf uur ligt toch iedereen in bed. Omdat Villafranca al vrij hoog ligt is het hier niet al te warm en kan ik ongestoord slapen. Vannacht hoeft er niemand naar het snurkerskamertje te worden verbannen.