Dinsdag 10 juni

 

Carrión de los Condes - Terradilla de los Templarios

27 km.

 

 

 

Dag 18

 

 

 

 

 


   

Door de absolute eenzaamheid

 

Vanochtend sta ik op met een lichte hoofdpijn. Toch iets te veel wijn gedronken gisteren tijdens de picknick! Een paar magdalena’s en een paracetamol doen echter wonderen en om half zeven ben ik al weer op pad. De route van vandaag begint met het meest beruchte traject van de hele meseta. Zeventien kilometer door volstrekte eenzaamheid, waarvan dertien langs een kaarsrecht pad door een landschap zonder enige afwisseling en zonder schaduw. Het passeren van een zijweg zou op dit stuk al een evenement zijn. Volgens sommigen zou je hier zelfs gaan hallucineren. Desondanks wil ik dit traject in mijn eentje lopen en met de hallucinaties zal het ook wel loslopen, want ik loop hier niet op het heetste van de dag. Met Erwin, Bettina en Anja spreek ik af in de bar van Calzadilla de Cueza, het eerste dorp na zeventien kilometer dus. De etappe valt me overigens beslist niet tegen. Het landschap is inderdaad vlak en eentonig, maar niet onaantrekkelijk en ik loop liever hier in de eenzaamheid dan langs de grote weg, zoals gisteren. Ook vandaag schijnt de zon en er staat opnieuw veel wind. Gelukkig valt de warmte vandaag wel mee. Het is zo helder dat ik aan de rechterkant in de verte de toppen van de Picos de Europa kan zien, die hier toch zo’n 75 kilometer vandaan liggen. Halverwege word ik gepasseerd door Bob, een forse Australiër, die ik voor het eerst heb ontmoet in de refugio van Frómista. Hij vraagt me of ik me als Hollander in dit vlakke landschap thuis voel. Zelf woont hij in de outback, midden in de wildernis en het komt hem hier heel vertrouwd voor. Ik vertel hem dat ik dit niet bepaald het spannendste stuk van de camino vind, maar dat ik hier best wel met plezier loop, ook al lijkt het helemaal niet op Nederland.

 

 

en dit landschap 17 kilometer lang!

 

Al van ver zie je het topje van de toren van Calzadilla de la Cueza, waar ik na een korte afdaling aankom. Bob is daar inmiddels al in de bar neergestreken voor een bak koffie, samen met Carole, een lerares uit Montreal en Asta, een verpleegster uit het Noorse Bergen. Kort na mij arriveren ook Erwin en Bettina, maar Anja is in geen velden of wegen te bekennen. Het blijkt dat haar schoenen niet goed zijn, zodat ze nieuwe moet kopen. Erwin en Bettina overwegen daarom met haar hier in de refugio te blijven.

Daarmee ben ik mijn belangrijkste reisgenoten van dit moment, althans voorlopig, kwijt, want het is nog maar half twaalf en ik wil nog wel een stuk verder lopen. Ik heb nog energie genoeg voor nog negen kilometer. Het spreekt eigenlijk vanzelf dat ik me nu bij de andere drie aansluit en met hen verder loop. Daarmee is nu wel een heel internationaal groepje geboren met de combinatie Australië-Canada-Noorwegen- Nederland. Bob en ik blijken bijzonder veel gemeen te hebben. We zijn ongeveer even oud, lopen allebei zonder onze partner en hebben allebei twee kinderen in dezelfde leeftijd. Ook onze hobby’s komen sterk overeen. Bob blijkt een gezellige verteller en we lachen samen heel wat af. Ook met Carole en Asta klikt het prima, zodat we al gauw een bijzonder hecht groepje vormen ook al lopen we niet constant samen.

Dat doen we overigens de rest van deze dag wel. We slaan de herberg in Ledigos over, al brengen we nog wel een bezoek aan de plaatselijke bar voor een drankje, en zoeken rond een uur of half twee onderdak in Terradillos de los Templarios in een prima herberg. Deze refugio is een van de comfortabelste die ik deze reis ben tegengekomen – er zijn zelfs lakens op de bedden -  maar is ook wel commerciëler opgezet dan de meeste. Er is geen keuken maar wel een restaurant in de herberg zelf waar we zowel een diner als een ontbijt kunnen krijgen. Ook kun je van tevoren een bed reserveren, iets wat in de meeste refugio’s niet mogelijk is. Daar geldt gewoon, wie het eerst komt, het eerst maalt.

 

 

spitsuur in Terradillos de los Templarios

 

Omdat er in het dorpje verder niets te beleven valt blijft iedereen na de noodzakelijke was in de tuin van de refugio, zodat het hier uitermate gezellig is. De meeste Duitsers van de picknick van gisteravond zijn hier ook inmiddels neergestreken. Zelfs Erwin en Bettina komen later op de dag nog binnen. Anja heeft vanmiddag de bus naar Léon genomen om nieuwe schoenen te kopen en ze hebben afgesproken elkaar morgen in de refugio van El Burgo Ranero weer te treffen.

Het restaurant blijkt onverwacht goed te zijn en ik krijg hier in dit kleine dorpje de een na beste maaltijd van de hele camino. Ik beland aan een volledig Duitse tafel. Het fietsende echtpaar dat ook in het restaurant eet en uit Nederland komt, blijkt dan ook de hele avond te hebben gedacht dat ook ik een Duitser was. De tafel achter me is vrijwel volledig Frans met uitzondering van Helmuth een Beier uit de Allgäu. Aan deze tafel wordt vrolijk gezongen en uiteindelijk zingt ook Helmuth een lied in plat Allgäus, waarvan de tekst zelfs door de Beieren aan onze tafel niet te verstaan is. De zevenpersoons slaapzaal deel ik vanavond met zowel mijn oude als mijn nieuwe reisgenoten. Het schijnt dat ik deze nacht even gesnurkt heb, maar nadat Asta mij een por had gegeven, was het al weer over.