Zaterdag 31 mei

 

Los Arcos - Logroño

27 km.

 

 

 

Dag 8

 

 

 

 

 

 


 

 

In een hogere versnelling

 

Vandaag probeer ik na een aantal betrekkelijk korte etappes een beetje te sleutelen aan mijn daggemiddelde. Ook vandaag belooft het weer een warme dag te worden. Daarom vertrek ik vandaag al om tien voor half zeven uit de refugio. Het eerste uur dat ik ’s ochtends wandel is meestal niet het leukst, vooral als ik zonder een bak koffie moet vertrekken, wat zeker in de helft van de gevallen voorkomt. Maar als ik na een uur in mijn ritme ben gekomen geniet ik volop. Het is dan nog lekker koel en met een laag zonnetje zijn de kleuren in de natuur schitterend. Ik slaap ondanks de warmte tot dusver niet al te slecht en het kost me steeds minder moeite om al om zes uur op te staan. Dat is natuurlijk ook wel eenvoudiger als je, net als alle anderen al om tien uur onder de wol moet.

 

Ochtendstemming bij Los Arcos

 

Het eerste deel van de route is weer schitterend. Het is net  alsof je door een landschap van Van Gogh loopt. Na twee uur bereik ik Torres del Rio. Een kop koffie kan ik daar al wel krijgen, maar het romaanse ronde kerkje, gebouwd naar het voorbeeld van de Heilige Grafkerk in Jeruzalem en een van de meest karakteristieke bouwwerken van de camino is nog hermetisch gesloten. Verder schiet ik deze ochtend lekker op. Om elf uur heb ik al 19 kilometer erop zitten en ben ik in Viana. De flats aan de buitenkant van het stadje verbergen een gezellig centrum rond een interessante kerk die in een ratjetoe van stijlen is gebouwd. Heel opmerkelijk in deze kerk is het grafmonument van Cesare Borgia, de zoon van de beruchte paus uit 1500 en een krijgsheer met een even slechte reputatie als zijn vader. Bij een gevecht rond Viana kwam hij roemloos aan zijn einde, waarna hij hier tijdelijk begraven is.  

 

Torres del Rio

 

Naarmate we dichter bij Logroño komen betrekt de lucht. Het wordt steeds benauwder, maar de regen blijft voorlopig uit. Eerst moeten we nog langs de legendarische Felisa. Aan de rand van de stad zit namelijk een vriendelijk oud vrouwtje, die alle passerende pelgrims een stempel in hun pas geeft en blikjes frisdrank verkoopt aan dorstige zielen. Ook heeft zij een paar banken neergezet waar je uit kunt rusten, maar met het dreigende onweer lopen we liever door. Op onze laatste reserves passeren we om een uur of half drie de brug over de Ebro. Gelukkig ligt de refugio hier bijna om de hoek. Officieel is hij nog tot drie uur dicht, maar we mogen in de hal wachten. Het is inmiddels gaan regenen, maar voorlopig nog niet al te hard. Zodra de winkels na de siësta open zijn ga ik de stad een beetje verkennen en koop ik wat eten voor vanavond. Bijna iedereen kookt vanavond voor zichzelf en ik heb geen zin om alleen naar een restaurant te gaan.

Logroño is een behoorlijk grote stad met gezellige winkelstraten, maar qua bezienswaardigheden zijn er in Spanje wel interessantere steden. Boven de hoofdingang van de plaatselijke Sint Jacobuskerk  staat een oorlogszuchtige Santiago meer dan levensgroot afgebeeld als ‘Matamoros’ oftewel Morendoder. Zijn paard vertrapt een groot aantal Morenschedels. Volgens de legende zou Jacobus in de slag bij Clavijo persoonlijk de christelijke legers hebben aangevoerd en de overwinning bezorgd. Kennelijk heeft de uitspraak van Jezus “Wie het zwaard opneemt zal door het zwaard vergaan” bij deze overlevering geen weerklank gevonden. Inmiddels is de lucht echt inktzwart geworden en ik maak dat ik in de refugio kom. Kort daarna barst een hevig onweer los. Bij het avondeten is iedereen druk in de keuken in de weer. Het is daarbij een geluk dat de Noord-Europeanen gewend zijn vroeger te eten dan de Zuid-Europeanen. Op die manier lopen we elkaar niet al te zeer voor de voeten. Als eersten beginnen de Duitsers, Nederlanders, Engelsen en Scandinaviërs met koken, Daarna komen de Fransen, vervolgens de Italianen en tenslotte de Spanjaarden. Ook na het eten blijf ik lang in de keuken hangen omdat het daar gewoon het gezelligst is. Een slaapzaal is ook maar een slaapzaal en buiten regent het te hard om nog een terrasje op te zoeken. Samen met Christian maak ik een fles Rioja soldaat. We zijn namelijk vandaag de grens van Navarre met de Rioja overgestoken en hier komt de lekkerste wijn van Spanje vandaan. Inmiddels behoort Rioja tot de duurdere wijnsoorten, maar in de streek van herkomst is hij nog heel betaalbaar.