Donderdag 29 mei

 

Puente la Reina - Estella

19 km.

 

 

 

Dag 6

 

 

 

 

 


  

Mijn debuut als filmfigurant

 

Al vroeg is het vandaag heel warm. Hoewel de afgelopen dagen heel genoeglijk zijn geweest heb ik er behoefte aan om rustig mijn ervaringen van de afgelopen dagen te verwerken. Daarom ga ik vandaag alleen van start en ik zie wel wie ik tegenkom. Trix, Hermann en Christiane willen vandaag proberen Villamayor de Monjardín te bereiken, dat 29 kilometer verder ligt, en waar een Nederlandse refugio is. Voorlopig is dat ook mijn streven, al gaat het vandaag niet echt naar mijn zin. Ik heb veel last van de warmte en ik kom slecht in mijn ritme. Al gauw na de start kom ik in de problemen. Weliswaar zijn er niet zulke lange hellingen als gisteren, maar het zijn er veel meer. Na enkele kilometers blijkt het traject van de camino wegens wegwerkzaamheden te zijn omgelegd. Je wordt omgeleid over een moeilijk begaanbaar pad, dat nauwelijks die naam verdient, met zeer steile stukken en grote hoogteverschillen. Enigszins uitgeteld bereik ik het hooggelegen dorp Cirauqui. 

 

Cirauqui

 

Daar moet je via een poortje onder het gemeentehuis door. In de poort kun je zelf je pas afstempelen met een stempel (tampon in het Spaans) van het dorp. Hier tref ik ook de anderen weer aan en na het dorp zoeken we een plekje om wat medegebrachte etenswaar te nuttigen. Daarna gaat iedereen weer afzonderlijk op weg. Kort na Cirauqui passeren we de resten van een Romeinse brug en lopen we op een authentiek stuk middeleeuws plaveisel. Was het landschap gisteren al zuidelijker dan de eerste dagen,  nu merk je pas echt dat je in Zuid Europa bent. De camino voert langs olijfgaarden en bosjes met steeneiken en ook hier bloeien de klaprozen weelderig. Navarre is een schitterende streek, die soms wat aan Toscane doet denken, maar toch weer een heel eigen karakter heeft. Ik vind het een van de mooiste trajecten van de hele camino.

Kort na Cirauqui passeren we de resten van een Romeinse brug en lopen we op een authentiek stuk middeleeuws plaveisel. Was het landschap gisteren al zuidelijker dan de eerste dagen,  nu merk je pas echt dat je in Zuid Europa bent. De camino voert langs olijfgaarden en bosjes met steeneiken en ook hier bloeien de klaprozen weelderig. Trix is me al een heel eind vooruit, maar zo’n vijf kilometer voor Estella merk ik dat ik vandaag ook Hermann en de drie Salzburgers niet meer kan bijbenen. We maken een vage afspraak elkaar in Villamayor te treffen, maar in mijn hart weet ik al dat ik dat vandaag niet zal halen en met spijt moet ik ook de laatste mensen van het groepje waar ik de laatste dagen zo intensief mee heb opgetrokken laten gaan. Een koffie en een tortilla in een bar in Villatuerta geven me nog net voldoende energie om Estella te bereiken, waar ik om ongeveer een uur, net op het moment dat de refugio opengaat aankom.

 

Middeleeuwse brug bij Cirauqui

 

De refugio is wat minder modern dan die van gisteren, maar veel gezelliger. Ik krijg hier onmiddellijk een goed gevoel bij, vooral bij de knusse woonkeuken. Een man van een jaar of 25 met een zuidelijk uiterlijk en een paar forse tatoeages op zijn armen, stempelt mijn pas af en neemt mijn donatio in ontvangst. Het is niet nodig Spaans met hem te spreken, Alex, zoals de hospitalero heet blijkt een rasechte Hagenees te zijn en brengt hier een paar weken als hospitalero door. Gelukkig hoef ik me hier niet al te alleen te voelen, want hier in deze refugio vind ik Christian terug, met het grootste deel van mijn Franse kennissen. Ook Claudia, onze tafelgenote uit Roncesvalles is hier. Later op de dag komt ook Stefan nog binnen, die net als ik onderweg problemen heeft gehad.

Na een korte siësta wacht me een verrassing. Het gebouw gonst van bedrijvigheid. Overal lopen cameramensen en geluidstechnici en tot mijn verbazing tref ik in de keuken, de twee Nederlandse hospitalera’s van Roncesvalles aan. Het blijkt dat er hier vanavond door een Spaanse cameraploeg een film wordt opgenomen, een docudrama over de camino. Hoofdrolspeelster is een jonge Japanse die al eens als pelgrim de camino heeft gelopen en nu bij de Japanse televisie werkt. In deze refugio zal de scène worden gedraaid dat de hoofdrolspeelster tijdens de maaltijd van een andere pelgrim (een van de hospitalera’s) het lied van de camino leert en dat dan samen met de andere aanwezigen wordt gezongen. Omdat ik het lied inmiddels van Trix heb geleerd en een redelijke zangstem heb mag ik als figurant meedoen. Ik krijg zelfs een ereplaats tegenover de beide hoofdrolspeelsters, dus ik kom zeker in beeld. Ook Christian en Claudia zijn van de partij. Achter een maaltijd hoef ik niet meer aan, die komt vanavond voor rekening van de filmploeg en tijdens de gemengde salade en de spaghetti worden de opnamen naar tevredenheid gemaakt. Desondanks heb ik achteraf een wat dubbel gevoel over mijn rol vanavond. Ik twijfel geen moment aan de integere bedoelingen van de filmmakers, maar op verscheidene punten op de camino begint de commercie al toe te slaan, waardoor het oorspronkelijke karakter van de camino (heel eenvoudig, maar wel duidelijk vanuit een ideëel doel en heel persoonlijk) wordt aangetast. Ook deze film loopt met al zijn goede bedoelingen het risico daar mee aan bij te dragen.

 

 

Estella

 

Door alle drukte rondom de film heb ik vandaag niet zoveel gelegenheid gehad om in Estella rond te kijken, maar na afloop van de opnamen maken Claudia en ik toch nog even een uitgebreide avondwandeling door de stad. Een geluk dat in Spanje de winkels tot laat open zijn, want daardoor is het er nog steeds gezellig. Estella is een zeer oude stad aan een rivier, die tijdens de hoogtijdagen van de camino een belangrijk centrum was. Ook nu is er nog zeer veel te zien, een oude pelgrimsbrug, verschillende kerken en leuke oude winkelstraatjes. Hier en daar is het behoorlijk vervallen, maar men is inmiddels begonnen met een grote opknapbeurt. Het gevolg is wel dat er overal grote bouwkranen staan, zodat het moeilijk is een fatsoenlijke foto te maken. Na een drankje op het niet bijzonder mooie maar wel gezellige centrale plein kan ik nog even bij de plaatselijke openbare bibliotheek een e-mail naar huis sturen. Het is zelfs nog gratis ook. De bibliotheek, gevestigd in een oud pand, maakt een heel moderne indruk met een grote afdeling multimedia. Opvallend is ook dat er een aparte afdeling is gewijd aan het Carlisme. Estella is per slot van rekening lang het hoofdkwartier geweest van de partij van de ex van onze eigen prinses Irene.mooie maar wel gezellige centrale plein kan ik nog even bij de plaatselijke openbare bibliotheek een e-mail naar huis sturen. Het is zelfs nog gratis ook. De bibliotheek, gevestigd in een oud pand, maakt een heel moderne indruk met een grote afdeling multimedia. Opvallend is ook dat er een aparte afdeling is gewijd aan het Carlisme. Estella is per slot van rekening lang het hoofdkwartier geweest van de partij van de ex van onze eigen prinses Irene.