De tocht van

dag tot dag 

 

Heenreis 1 2
3 4 5
6 7 8
9 10 11
12 13 14
15 16 17
18 19 20
21 22 23
24 25 26
27 28 29
30 31 32
33 Aankomst  

 

 

 

 

this page in English

 

en français 

Wie informatie wil of wil reageren op de inhoud van deze website kan een mail sturen naar gweshuis@xs4all.nl

 

 

Wie door het lezen van dit pelgrimsverhaal geïnteresseerd is geraakt en meer wil weten over de tocht naar Santiago kan verdere informatie vinden op de website van het 'Nederlands Genootschap van St Jacob' www.santiago.nl

 

In de voetsporen van de middeleeuwers

Mijn weg naar Santiago

van Saint Jean Pied de Port naar Santiago de Compostela

door:

Gerhard Eshuis  

vertrokken:  zaterdag 24 mei 2003
aankomst:    woensdag 25 juni 2003

 

 

Een verslag van een pelgrimstocht naar Santiago begint natuurlijk altijd met de vraag naar het waarom. Waarom ga je vijf weken lang door weer en wind met een flink gewicht op je rug bijna 800 kilometer lopen? Meestal is het antwoord niet zonder meer te geven.

Waarom ik dit doe? Daarvoor moet ik eerst meer dan dertig jaar terug gaan in de tijd. Toen ik een jaar of twintig was zag ik op de televisie een tweedelige documentaire op de IKON over de mij toen volstrekt onbekende Camino de Santiago. Het eerste deel ging over het stuk van Le Puy naar Roncesvalles. Het tweede over het Spaanse traject. Het fascineerde me enorm en iets daarvan is sindsdien steeds blijven hangen. Toen ik enige tijd later geschiedenis ging studeren en voor de specialisatie mediëvistiek koos, maakte ik kennis met de Codex Calixtinus en de daarin opgenomen reisgids uit het jaar 1132 van de Franse priester Aymeric Picaud. Daarmee werd mijn belangstelling nog groter, maar plannen om hem zelf te lopen had ik (nog) niet al bleef ik erover lezen wat ik te pakken kon krijgen.

De ervaringen van een goede vriend, een toeristisch bezoek aan deze streken en een wandelgidsjeuit onze bibliotheek hielpen me definitief over de streep. Ik ging eerst maar eens proberen met een volgepakte rugzak (met onder andere een vijf kilozak aardappels als gewicht) of ik in staat was op die manier lange afstanden te lopen. Ik had in het verleden nogal eens rugklachten gehad en ik wist niet of ik het lopen met 10 a 15 kilo op mijn rug wel aankon, maar het viel erg mee. Ook ging ik samen met mijn vrouw een aantal etappes van het Pelgrimspad lopen, meestal ruim 20 km. per dag, waarbij we steeds meer de smaak van het wandelen te pakken kregen. Ik was niet echt een wandelfanaat, maar ben het door de training voor Compostela wel geworden, 

Ik denk dat het belangrijkste motief voor mij is iets proberen te ervaren wat ook de middeleeuwse pelgrims ervoeren toen zij op weg waren naar Santiago. Weliswaar zijn de omstandigheden voor onze generatie een stuk comfortabeler, maar toch hoop ik op deze manier daar iets van mee te krijgen. Het religieuze/spirituele motief speelt voor mij ook wel mee. Uiteraard speelt er voor mij ook iets mee van een sportieve prestatie neerzetten en kijken of ik het aankan. 

Een tocht vanuit mijn huis in Dordrecht naar Santiago zat er voor mij niet in, omdat ik onmogelijk zo lang van mijn werk weg kan blijven en ik ook mijn gezin niet zo lang alleen wilde laten, maar een periode van ruim vijf weken bleek haalbaar. Ik had een aantal vakantiedagen van vorig jaar opgespaard en ben de eerste vijf maanden van 2003 zuinig geweest met mijn ADV - dagen. Zoals waarschijnlijk de meeste Nederlandse pelgrims ben ik de camino begonnen in Saint Jean Pied de Port, omdat ik de klim naar de Pyreneeën toch wel graag wil doen, ook al betekende dat meteen al een van de zwaarste etappes om mee te beginnen. Namelijk 26 kilometer bergop, waarvoor je in ons vlakke landje nu eenmaal niet kunt trainen.

 

 

Terugblik

Als je terugkijkt vraag je je af: was dit wat ik ervan verwacht had. Ook dit is een vraag die je niet zonder meer met ja of nee kunt beantwoorden. Ik had alles goed voorbereid en ik had al jarenlang van alles gelezen over de camino. Tot op zekere hoogte wist ik dus wat me te wachten stond en dat is dan grotendeels ook wel uitgekomen. Aan de andere kant zijn er dingen waarvan je je geen voorstelling kunt maken als je ze niet persoonlijk hebt ervaren. Dat geldt bijvoorbeeld voor de openheid en spontane vriendschap tussen mensen, die elkaar nog maar nauwelijks kennen en totaal verschillende achtergronden hebben. Bovendien is wat je ervaart ook sterk afhankelijk van je eigen persoonlijkheid en overtuiging. Laat je je vooral inspireren door een traditioneel of modernistisch katholiek of protestants geloof, ben je humanist of een fervent new age aanhanger? Dat bepaalt sterk je indrukken. Visioenen of hallucinaties heb ik niet gehad en ik heb ze eerlijk gezegd ook niet verwacht. Wat ik wel heb ervaren is een intense verbondenheid tussen mensen van over de gehele wereld, jong en oud, die net als ik zoeken naar verdieping van datgene waar zij in geloven en waardoor men elkaar kan inspireren. Behalve een fysieke reis naar een geografisch einddoel is de camino toch ook een innerlijke reis naar jezelf, en datgene wat jouw leven zin geeft. Als je daarvoor open staat, merk je dat veel dingen die je meemaakt, je niet bij toeval overkomen maar dat er een klaarblijkelijke bedoeling achter zit. Een pelgrimage naar Santiago is anders dan een gewone vakantie. Nog meer dan bij een gewone vakantie raak je los van alle dagelijkse beslommeringen. En naarmate je daarvan verder los komt, krijg je meer inzicht in jezelf, je verhouding met je medemensen en je relatie met God. Ik kan niet zeggen dat door de camino mijn opvattingen veel zijn veranderd, maar ik heb het wel het gevoel dat ik sindsdien bewuster ben gaan leven.